Bütün bir günü tek kelam ile bitirsem de
Sonra o ısınmayan vücudumu soğuk rüzgarlar sarsa da
Her dakika, daha sarsıcı dondursa da iliklerimi
Yavaşça sokulsa,
Koluna takıp sonsuzluğa götürse de ölüm
Son arzumu sormasa bile kimse
Ben bir sokak kedisine söylerim
Göz göze gelirim belki o an tahmin bile etmeden
Şu an hayalindeki gibi olur
Hem bilirim, sen onun dilinden de anlarsın
Ve ben, ölümü bir yana bırakır
Sadece yalnız kalacağına üzülürüm
Nerede olursun, hangi köşede
Tozunu bir alan olur mu?
Yoksa sana kenar süsü mü derler sadece
Derlerse aldırma olur mu
Sakın dediklerimi de unutma
Şarkılarım sana emanet
Üzerini iyice kapa
Sırlarımı ta içinde sakla
O’na da anlatma
Pencerede bekle her gece
Yaz gecelerini sakın aksatma
Kurbağalarla da dertleşirsin hem o ara
Prensleri anlatsınlar sana
Prensesler ülkesine de gidebilirsin
Ama olduğun yerde kalmak şartıyla
Her neyse
Gidiyorum artık
Kelimeler çizerek yüreğime kimseyi dokundurma
He bir de, benden sonra umutlanma kulaklarım küçülecek diye
Onlar hep öyle kalacak
Sen de hep böyle esmer.
En çok da geceleri...

Cemile Sönmez