Al beni İstanbul !
Tek sen kaldın incitmeyen ,
Bir çare bul halime , derdi iliklerime kadar işlemiş yarin .
Bin dert olur yüreğim pare pare
Yada al beni İstanbul Boğazının yıllanmış dalgalarına ..
İsyanımla göm beni toprağına , hani o buruk hayallerle ,
Kışın ayazlarında beni sardığın kardeşimin o küçük mezarına .
İhanetlerde aldım yanıma , ne mutlu olurum şimdi .
Yüzüm güler Bi an olsun ,
Sakın izin verme gelmesin sevdiklerim ,
Değmesin gözyaşları tabutuma ,
Yada gelsinler , bilirim kardeş acısını
Bi doğum gunumde o gün olsun mesela .
Ben sevdanın en ar halini onlarla yasamısken
Nasıl kızarım onlara ,
Arada gelip Fatiha okusunlar ruhuma
Dakikalar öncesi duran şu kalbimi yormasınlar simdi ,
Dargında değilim varsa hakkım helal yoksa ,
Canları sağolsun ...
Unutmasınlar mutluyum küçüğümün minicik ellerinden tutar yürürüm .
Alışırım oralara ,
Anamada yetiştirin , üzülmesin .
Evlatların bekliyor diyin tezi yok oda gelsin ..
Özlediğimide söyleyin, miniğim bana beni allaha emanet etsin .
Çınar olmuş sevdalar yüreğimde asırlaşırken ,
Kabuk bağlayan yaralarım soyulmaya gelmedi ,
Ya incindi , ya kanadı yokluk altında .
Üşüyen bu gönlümü , toprakla sararken
Yarin yokLuğu esti en soğuğundan .
Anladın mı İstanbul ,
Yüreğimdeki derdi , gidelim Şimdi , kalmadı burda vaktim .
Kardeşimi özledim , gidenleri özLedim ...