Ürkütme yalnızlığımı
Bağla gözlerini
düşlerime girerken
Sapık
merak çıkarır çünkü
çok anlamak
ve
yalnızlık yalnızca dibe vurmuşluk ve halil sezai parayı vurmuşoğlu değildi
çünkü...


İçime düşen her kıvılcımdan alev alır her soluğum,
Tutuşmamış orman bırakmadım gözümün değdiği
Suya dokunsam,kutuplar da buzullar erirdi
Sular altında bırakmadığım,hiçbir şehir kalmadı yaşadığım
Organik bir afetti hüznüm.
Asırlık bir günahtım,
Bir iç cehennemin,
Tek sakini
pek bi rehabiliteyim
anne karnından sonra
dışa vurmuşluğum


Lüzumsuzluğun bakire meraklarından arınmak ta zor
eski tedaviler neşeler bilir kişi nevrozları
ideler roller bıkkmışlığı
Endişesiz bir soluk alma nezaketine dönüştürürsede yarını
bahardaki yeniliklerle de aklı karışmaz,
Anladığı kadarını yaşayanların fotosel bakışmalarının sonrasında ki
Fotosentez duyularının beşe endeksli kısır döngüyle kısırlaşıp sıkıştıklarından
Bütün eğlencesini kaçırırlar,ölümlü olmanın.
en iyi espiriyisiydi
anlamanın hüzünbazlı kaygısı
meleklere insanı anlatan
bok herifleriyin tekiyiz itiraflarımızdan
duaları çoğalan
kıskandırdığımızdan...


Yinede soluk alma hevesi işte
Kurumsal bir yirmi dört saatin
Kukla tecrübesinde
İplerin görünmezliğine aldırmadan
Masanın üstündeki bir tuza uzanma becerisinde ki ustalık
Yaşamdaki tek beceri ve zafer

ve yenilmek becerimizin üstesinden tek gelen
tek tanıdık modern
dolyısıyla öldürüp geçen
minnacık bir arka planın gösteriyicisiyiz
sayın seyreden
ama bu düello bu düet bitmiyor
Kuşkulu bir sessizlik kadar bir musiki taşısada yalnızlık diyor
yaşlı
efendisinden bir biopsi alıp kaçıran genç
Elit bir intihar şeklinede benzer aslında benzer yeni ve eski
Şehvetten yeni sönmüş iki beden arasında ki muamacık kadardı
Toprağın altında yeni gömüldüğündeki ilk günü
Farkına bile varamazsın üstüne bırakılmış bir gülün
kaç kez koklanmışlığını




Aşkın anahtarı gibi bir şeyi bulan mucit olmadığım dan beri,
Daha uslu olmayı deniyorum delilikten,
Ve bir daha yol kenarından,takvimde ki bir manzaraya çıkar diye,
Sırlı gördüğüm bir patikaya girmemeye yeminliyim,
Akıl koridorlarından daha da karışık caddelerde
Yürümek istememeyişim de bu yüzden,
çarpışan çarşıda

tezgahları anemiye bıraktım



çöz gözlerini
anlatığım yere geldik haberdarlığından gelir gece

Eve dönüş yolunun bilgeliği ve huzuru kadar
huzurlu değil hiç yolculuğu
içinde ki mağraya çıkıyorsa malesef koridor.
artık
git başımayız....