“ÜŞÜYOR…”

“Boşa verdim bunca ayı, seneyi,
Geriye alamam giden her şeyi.
Bir günü bin yıla bedel çileyi,
Çekmişim hiçlik bana kalandır…”

Nakış nakış işlenmişti şiir hem emekle
Ve hem de yoğun yürek terleri içinde…
Ama sanki gizemli bir hüzün,
Dolanıp duruyordu şiirin sancılı dehlizlerinde !!!
Hani her şair yürek,
Birazda kendini yaşar bilinir ya şiirlerinde;
Sanıldığı kadar kapsamlı değildir inşallah,
O sözü edilen “Hiç’likler” özellikle ?!...

Klasik bir kelime,
Bazen “Karamsarlık” denirken umutsuzluk hallerine
Tam da doğru değil bu bence.
İnsanın hiç “Çile’leri” olmazsa;
Nasıl yoğrulur, nasıl pişer kendi kendine,
Ve nasıl göğüs gerer hayatın beklenmedik cilvelerine !!!...
Çile’lerin ölçülü olmaları halinde,
Bazen de yardımı olur tecrübe gereken şeylere…

Harika iki kıta !
En az iki kıta daha,
Bu kısa lezzeti,
Uzun uzun vururdu tavana ?!...

Tebrikler bu değerli şiire !!!.......











Onatça tarafından 3/11/2012 2:38:52 PM zamanında düzenlenmiştir.

Onatça tarafından 3/12/2012 5:24:29 PM zamanında düzenlenmiştir.

Onatça tarafından 3/12/2012 6:25:23 PM zamanında düzenlenmiştir.