Zaman ayrıllığı gösteriyor bu gece
Tarih yalnızlığım yolunu
Hangi zaman,hangi tarihteyim ki ben
Herşey üzerime üzerime geliyor
Demir parmaklıklar ve soğuk duvar
Üşüyorum anne Üşüyorum
Gözlerimde hayalin ,saçımı okşayan ellerin
Hiç gitmiyor gözlerimin önünden
Biliyorum bir daha olmayacaksın
Yine saçımı okşayıp,Öpmeyeceksin beni
Üşüdüğümde sarmayacaksın beni biliyorum anne biliyorum
Peki anne sen biliyor musun?
Her gece bir yanımda sancıyla uyanıyorum
Gözlerimden yaşlar sel gibi akıp
Yüreğim titriyor üşüyorum anne üşüyorum
Yüreğim her üşüdüğünde sana gelmek istiyor
Sen yoksun diye kan ağlıyor
Anne gel mehmed’in üşüyor
Anne gel mehmed’in çok korkuyor
Biliyorum annem biliyorum
Sen yine gelemeyeceksin biliyorum
Aç kollarını annem toprak kokan kucağına geliyorum


Şiir dendiğinde bir uyum bir kafiye aranır ben kafiyeden anlamam okuyan dostlar
yüreğimden geçenleri anlarım sadece 12 yıl böyleydim yine böyleyim
Saygılarımla Yazar Mehmet Sait AKÜZÜM