Bazen anmak istemezsin,
gelmişi,geçmişi,off’lar eşliğinde,
sebebsiz yere…
Kocaman bir çizik atmak istersin,
hiç olmamış gibi…

Olmuyor işte…
Gerçek şudur ki,
yüreğinden atamıyorsun,
unutamıyorsun işte…

Bazen istemesende dalıyor,
derin düşüncelerine…
Yoksa,nasıl haykırırsın,
sineden dökülen bu dizeleri…

Sadece onunla elveda dersin,
yalnızlığa…
Sadece onunla veda edersin,
karanlıklara...
Sadece onunla merhaba dersin,
aydınlıklara …


Onun adı anılınca,
sessizlik,
kaplar geceleri.
İncitir yaralarını...

İçine birikir bir ürperti,
ağlarsın...
Sitemlerden,kırarsın kalemi…
Yazamasın,
yarım kalan dizeleri...

Etrafa dağılır ,
kalem kırıntıları…
Kağıdın kenarına dökülür,
damla damla gözyaşları…

Bilinmeyen duygular hapseder,
çıldırtır seni...
Durmaz beyninin cızırtıları.
Sersefil kalırsın,
bir sen bir de gece karanlığı.

Bilinmeyen duygular kavurur bedenleri,
Bilinmeyen duygular...