KENDİMLE SAVAŞIYORUM

Daha fazla ölüyorum böyle zamanlarda,
Daha da tükeniyorum çağresiz,
Tanrı , intikam alırcasına
Yağdırıyor üzerime
Senden kalma o kokuyu
Ellerimde daha da yaslı bir sarı var artık
Şiddetle ihtiyacım var beni öpmene
Korkmaya başlıyorum daha da
Sensizliği düşünemiyorum
Bir yanım anlamsızlığı yaşıyor
Aşkın son demlerinde
Hayata sarılarak büyüyen ben
Hayatı terketmekle yükümlü olan sen
Hayatı saranıda , terkedeni de, terkeden
AŞK
Dur !
Ölümü de kusacağım kağıdıma
İstanbul şurda unutulsun şimdilik
İçicem ,
Susucam,
Kusucam da,
Her şeyi yaşamak zorunluluğunda olan benle
Dokun bana İstanbul
Bari sen dokun
Senin sokakların ,
Barların sevsin
Aşk’a aç yüreğimi
Tut elimi İstanbul
Tut ki elimi ,sıcak olsun
İmkansız olsun...
EYLÜL AKYÜZ