vazgeçişlerim tuhaftıır.
uysal imgelerim,
şimdilik,
popüler bir şair olmayı kafaya takmamış kadar
farklılaşma çabasını açık bir dili konuşmayı becerdi
bu yüzden
yalnızca bir cehennem ve cennet telaşı.
herhangi bir ölümlünün sadece bir kaç ayrıntısı kadar uzağındayım

galiba benimkisi ,

anlama intiharı.
içime girsen bile çıkılmıyor.
bana güven.
alkışlanmak istiyorsan.
kuşlar kadar bir çırpınışın olmalı.
uçmak için.

ufek tefek kanamalarıma güvenme,
içimde ki arsız bir kazanova ,
seni bulabilme ihtimalimin
dikkatini dağıtıyor,bazen.
bazen düşlerim de gözlerine bekle demeyi hatırlıyamıyorum.
hatırlatıldığım sürece bir denizde boğulduğumu,
kıyılara güvenim azalıyor.

şimdilik imgelerim sıradan şairler tarafından kurcalanıyor.
bana seni sormadığından beri kadınlar,
ucuz eklemlerinden yaşlanıyorlar,

çölde kendileri için yürüdüklerini unuttuklarından.
kemik erimesi ,büyük telaş.
bazen kuru gürültüdür aşk dedikçe,
benim acıma hissimi hiç haksız çıkarmadı,
kadın ve erkek .

zaten yeterince sosyaleşmenin tadına varmak için.
salyayı bile ziyan etmiyecekleri modern dokunuşları kadarlardı,
oysa birazcık dört duvarlarına gözyaşı serpebilme yetenekleri olsaydı.
şehvet tarafından öldürülmezdi,
bütün ilk dokunuşları.

vazgeçişlerim tuhaftır...
hiç kimse gittiğimi
anlamaz bile.

o yüzden imgeleri ucuz şairlere bıraktım.
ve hiç arkama dönüp bakmadım.
anladıktan sonra gittikçe...vessalam