Biz, arayıp arayıp sonunda bulduğu oyuncakla
ne yapacağını unutan iki küçük çocuktuk.
Tıpkı sevgiyi ararken bu yerkürede
ve bulmuşken son soluk aldığımız o ruh içinde
ters istikametlere doğru kaybolup gitmek gibi...
Peki biz gittik mi?
Evet gittik.
Gittik ve kaybolduk.
Ve en garibi de
Her şey bitince geriye kalan yalnızca,
o koca şehirde bir kuru karşılaşma ihtimali.
Bir daha görürsem, bir daha görürse...

Ama sahiden bir daha görürsen eğer
bir ama gibi,
hasta yatağından yeni kalkmış yorgun beden gibi,
yeni ayaklanan bebekler gibi,
ilk adımını atan çocuklar gibi
ya da yıllar sonra gördüğüm ilk insanmış gibi
beni görüp irkilme
bir adım daha geri atma.
Annenin saksıları gibi öylece yerinde kalakalma.
Başı dönmüşlüğüm de korkutmasın seni.
Nasıl olsa bir daha dönülmez geri.
hayat bu,
her şey olur da, o olmaz.
İki günlük gidip, bir hayatlık dönmüyoruz nasılsa...
Ne de olsa hayat bu...

Cemile SÖNMEZ