Düşler sokağına uğradım
Çaresizce umutsuzca
Hasretten özlemden
küçükte olsa kırıntılar aradım
hiç eser kalmamış o günlerden...

Adımlarım yavaş gözlerim buğulu
senden kalan izler aradım
yürek çaresiz etrafa çökmüş pusu
biliyorum geciktim çok geç kaldım

Düşler sokağına uğradım
bir zamanlar gülistandı
etrafta güller menekşeler vardı
içime acı düştü görmeyince ağladım
yok böyle acı olmamalı hiç bir kitapta

sustum..

hıçkırıklar düğümlendi boğazıma
kapadım gözlerimi ağıtlar yaktım
Ağladım ağladım ,doyasıya ağladım...


Düşler sokağına uğradım
gerçeyi görüp uyanayım diye
ne uyanabildim uykudan
ne görebildim seni mehtabım
izler bıraktım yollara
belki bir gün sende uğrarsın diye

Mevsimler dört’tür ya
bu mevsimde olmadı
ben umudumu sonbahara bağladım
belki’de öbür dünya’ya

Olsun sevdan yüreğimde var ya...


Perhiz Bozan