Ayna
Ayna söyle bana
Ben kendimi bildim mi?
Bir ben var benden içeri
Bu beni anlayıp
Fıtratımın yaratılışımın hikmetini gördüm mü?

Nedensiz mi bu halim
Bir görüntü, bir ışık
Ben yoksa hayal miyim?
Gezdiğim yürüdüğüm hayal
Ayna bak ne olur içime
Benim gözlerimden ta içe
İçten içe söyle:
Ben nedenim
Neden geldim
Varlığımın sebebi Allah’ı bildim mi?

Yürüdüm ağır ağır
İnşa ediyorum kendimi bilir bilmez
Her an bir kelime, bir düşünce konur yapıma.
Bir gönül, bir akıl inşası bu.
Ta derinlerden başladı.
Peki doğru mu bu bina
Eni boyu, penceresi kapısı
Doğru mu oldu?
Yoksa ta temelden yanlış plan üstüne mi yaptım
Bir örümcek ağı kadar dayanıksız mı evim
Belki bir uçurum kenarındayım.
Bir damla düşse kayacağım.

Her şeyi görüp bilen
Rabbe teslim olmak kurtarmaz mı
Neden kendi kendimizi
Uçurum kenarına atarız
Cahil insan
Ukala insan
Kendini bilmeyen
Kendine ayna tutmayan
Allah’ı nasıl bilsin.
İnsan ki ancak şahdamarına yakınsa
Kendine yakınsa
Görüyorsa aynı anda aynada
O zaman anlar
Şahdamarından
Kendinden daha yakın
Bir Allah var.

(Aralık 2011 İstanbul)