Işıkları kapa sevdiğim, son şiirimi okuyorum
............. SEN İSTANBUL OL ..............



Şimdi sen küf kokan ömrüme,
Bir bahar tazeliği ile düşen son cemrelerdesin
Öyle uzak ve kudretlisin ki
Sen, ,,,,,,,,
sen İstanbul’sun
ve gece karanlığında ,,,,,,
boğaz içini seyretmek gibisin

KAlbimin varoşlarına
Şeftali çiçeği kokan sessizliğin ile gelirsin
Oturursun yüreğimin üstüne
Arkada eskilerden bir taş plak çalar
Şimdi uzaklardasın diye başlar Zeki Müren
Sen, mey yapıp yudumlarken acılarını, umutsuzluklarını
ve ben seni Seyrederim İstanbul,

Işıkları kapanır yüreğimin birden bire
Gözlerin dalar bakışlarıma,
Yakamozla yıkanan göz yaşım gibi
Işıl ışıl olurken yüreğim,
Sen İstanbul olursun
Gece karanlığında ki gözlerin,
yıldızları yutmuş marmara gibi dururken
yunuslar geçer boğazın serin sularından
Hasret yüklü vapurlar yol alır kıyılarından
Telaşa düşer martıların,
Kız kulesi ağlarken yalnızlığına
Balıkçılar ağlarından toplar gözyaşlarını,



Ey sen sevgilim,.....
İstanbul hayallerimin şehri
Kalabalıklarda kaybolan yalnızlığım,
Gözlerinde umutlarımı aradığım sevdam
Karanlıkta dinlediğim taş plağım
Uğruna ömrümü feda ettiğim
Son sevdam
Sen ey Şehr-i İstanbul
Sevdalarımın kalabalıklara gömüldüğü
unutulmaz ŞEHRİM .................