Sanki zincir vurulmuş göklere. Melekler mi alkışlıyor şu gözyaşlarıyla lisanımızı irşad eden ölüme. Ölümden başka dost mu var, aranmıyor gayri bu diyarlarda.


Vefalı dosta düşmüş dost. Dostun yüreği ister ki muhabbet. Ruhunda ayağı kırık kuğuların gemisi, sonu bilinmez bir limana seyahat yapmakta. Yaşamaya her nefesinde, bir 'veda' düşüyor bembeyaz kağıtlara. Kirlenmemiş umutlar, güzellikler, saflıklar için bir ikilem daha! Ve de kabir gibi her ev, her oda, her masa. Baştan sonra ağıt yakan analar gibi şu satırlar.


Mabetlerin, kürsülerini mimberlerin şad olunmuş nidası bir nefes ileride. Oysa insan, oysa şair şimdi kendinden utanmakta, sıkılmakta. Kendi için vaat edilen Cennetlerden kaçan insanlara küskün, cehennem ne kadar da tatlı gözüküyormuş....'Yalan...yalan' diye bağırıyor. Ama duyan yok!


İnsan bir şeyler kaybediyor. Bağlandığı, onunla yaşamaya ısındığı bir şeyleri kaybediyor. Ama ya bu dünya ebedi mi sanki, tüm hisleriyle ona bağlı kalıyor? Neden bu acayiplik, neden bu çehresi bozukluk? Rehberi nerde, rehberi nerede şu veryansınların ezelden ebede?


Çok çabuk unutmuyor mu insanoğlu, insan çok çabuk kanatmıyor mu hakikatı? Esasında hakikata ne olacak! Hakikatı doğrulamayan benliği kızarıyor, yanıyor o derin çukurların içinde belli belirsiz sızılarla.


İrfan güneşi nerede, nerede kaderine önderlik edecek güneş? İnsan kahırla büyürken, kahırla kime küsüyor şu nefis olacak zındık?


Ki bilirim ki, şair de iyi bilir hakikatı. Tariki batıl olan nefsine, hakikatle tutup kaldıran bir göğsü var imanıyla. Onun için şimdi tabi olma vakti! İtikâf; saadetmiş, belki de yeniden hatırlama, ölümü anma saati...


Hürmetle ağbicim...