Karalara büründü gökleri Ankaranın
Soğuk rüzgarı eserken sonbaharın
Delice boşanırken yağmurlar
Ben sensizce bekledim


Gelmeni umarak saatleri ekledim saatlere
Belki sevgi pınarımda demlenir dedim zaman
Ankaranın ayazında kavruldu ellerim
Dudaklarım ise aşkına susuzdu çoktan


Bekledim ben hep seni sevgili
Ankara kadar kara bahtımla
Belkide ümidi almıştın sen
Belkide gidişinle kararmıştı dünyam benim


Bilemedim bilemedim sonsuz acıları
Sen varken göremedim ayrılığın sert rüzgarını
Habersız vefasız gidişinle ben
Anladım aşkımın ecel saatini


Yeniden gün doğarmı buralarda bilinmez artık
Yeniden sevgi olurmu ısıtan ayazlarımı yüreğimdeki
Sensizde bir yaşam var olurmu bu diyarda
Ankaranın karası gider anısı kalırmı bende senin ardında


Belkide birgün yaşarım son anımı senle
Sen sevgini belkide hasretime salarsın
Söndürürsün yanan kanayan yaralarıma tuz basarsın
Sen beni belkide bir ömür Ankara kadar sever sararsın


Ankara kadar vefalı olursun bana sevgili belkide birgün
Ankara kadar güzel olursun en kara zamanında bile
Hasreti eklersin yanık mektubuna
Posta güvercini ile gönderirken Ankara ya bana