Zaman zaman hepimizin kapıldığı koyu kopkoyu girdaba nefeslemiş her bir dize.Yaşamın getirdiğikleri ya da getirmedikleri, beklentiler, arzular, istekler.. . malesef en kıymetli şeyden vazgeçmeyi bile arzulatabiliyor.Oysa bilmeliyiz ki her şey onlar olmadığı için kıymetli birazda.Yani elimizdekiyle yetinmenin, mutlu olmanında hal çaresi var ki hiçbir neden, hiç bir istek, hiç bir arzu ölümü isteyebilecek kadar güçlü değil.Bir anlık aldığımız nefesten daha kıymetli değil. Benim de bazen içine istemeden girdiğim bir kuyuydu dizelerde bana duyumsatılan.Karanlık, derin... taş duvarlar.. sesin yankılanır duyanın olmaz .Hiç bir kuyu ıssız bir alana kurulmaz.Mutlaka insan sesini duyacak vardır.Mutlaka ordan geçecek bir yolcu vardır...bir el, bir yürek vardır.Vardır hocam çaresiz hiç bir şey yoktur.En çaresiz olanı istemek tüm çaresizliklere de beraberinde davetiye çıkarmaktır.Umuda, yaşama, güzelliklere açılan günleriniz olsun daima.Selam ve hürmetlerimle.