2
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1218
Okunma
Küçükken derdim ki hep;
"Anne ben şair olacağım."
"Kızım "derdi annem, "Sakın yazma,
Kalemini kırarlar."
"Olsun annem,başka bir sürü kalemim var."
Bilemezdim ki kalemi kırılanın idam edildiğini,
Anlamazdım ki eskiden şair, yazar olmanın yasak olduğunu...
Anne şimdi yine yazıyorum;
İster kalemimi kırsınlar, ister hapse atsınlar...
Annem, canım annem
Ben O’nu çok sevdim
Evet hataydı
Hayatımın en büyük hatası.
Olsun be annem güzeldi de...
Bir bebeğin masum saçlarını okşarken sevdim O’nu en çok
Ya da küçük bir çocukla saklambaç oynarken,
Bazen de istediği yapılmayan gencin göz yaşlarında
Evet sevdim annem...
Hayatımın hatasını bile bile yaptım
Sevdim annem.
Şimdi olsa yeniden severdim sonsuzca...
Ne bir bebek kadar masum,
Ne bir genç kadar asiydi ama....
Çok vefasızdı benim aşkım.
İlk göz ağrısı, ilk kıpırdamalar, ne dersen de
Sevdim annem....
Değer miydi, değmez miydi?
Yakışıklı mıydı, çirkin miydi?
Zengin mi, fakir mi bilmeden sevdim annem.
Hani dersin ya:"Kork Allah’tan, kork korkmayandan" diye
Ben bir Allahsızı sevdim, ben bir kitapsızı sevdim...
Suçum neydi onu da bilemedim amma;
O’nu Allahına kadar sevdim annem...
Belki yeniden yakalarız aşkı bir gemide
Belki de bir 3, 5 nöbetinde
Ya da en son demlerimizde,
Olsun be annem ben aşk çocuğuyum
Aşksız yaşayamam annem....
5.0
100% (1)