Şiir Düşünme Anı

İçerisi koca bir meydan
Dışarısı dar sokaklar
Narından üşüyorum aşkın
Ey yakıcı kar yağ dağlarıma

İllet bir böcek gibi
Sokuluyor kanıma gece
Bağışlasam kendimin iyiliğini
Özümden öleceğim ilk

Seni sınıyorum ey aklım
Bakalım ne kadar yüreklisin
Bir susmanın içinde ki öfke gibi
Patlayıp ölebilecek misin

Suç ; bir sebep yokken
Yani iş olsun diye değil
İş olsun da yürek dolsun diye değil
İyilik olsun diye sevmekmiş

Gözleri olmayan bir sesle çağır
Dili olmayan bir yarını okut
Cephesiz bir umudu koştur
Yok bir manzaranın içine

Her mısra iki yanı keskin kılıç
Her söz gibi bardağı taşıran kan
Biz iyisimi bir uykuyu süsleyelim
İçinde açsın bulutsuz bir dolunay

Ve kancık bir sis gibi çöktüğünde
Kelimeleri derlemişse bir şair
Yazık etmiştir yalnızlığına
Çünkü şiir ölürken de öldürendir