Küçük bir kızken
Saçlarımda kıpkırmızı kiraz tokalarla koştururken babam kalemlerin ve boyama kitaplarının ilgimi çekmediğini görünce bana içerisinden aaltı renk uç çıkan tükenmez kalem almıştı.
Her ucun ayrı düğmesi vardı.
Hangi rengi istiyorsan o düğmeyi ileri doğru ittiğinde o renk uc çıkar ve yazmaya balardım.
Babam okuma heyecanımın eksik olduğuna kanaat getirerek almıştı.
O günden sonra mahallenin oğlanlarının renk renk kalemle çizilmiş bıyıkları oldu.
Ta ki kalemlerin içleri bitinceye kadar.
O benim ilk ve son rengarenk yazan kalemim oldu.
Yıllar sonra bu şiirle tekrar hatırladım.
Ve bir saattir gülmekteyim,o günleri düşünüp.
Teşekkür ederim değerli şaire...
İşte şiir bir "sihirli halı" gibi bizi olduğumuz yerden alıp,hayallerin o küçük parmaklarla resim yapılan ,oyunlar kurulan, yalancıktan yemekler yapılan dünyasına taşıyan sebep olmalıdır.
Bunu siz başarıyorsunuz.
Darısı başımıza.
Sağlıkla kalınız.