Sohbetin sukûtunu Mahmut birden dağıttı
Dağıtan şey, kitaptan düşen birkaç kâğıttı

Kâğıtları toplarken yerden Müdîre Nurcan
Aklına geldi hemen, Geceʼye kalan zaman

Müdîre: ,,Kırk dakika kaldı şeb-i şiireˮ
,,Hareket etmeliyiz bizi muntazır yereˮ

,,Demek ayrılık vakti geldiˮ dedi Kaşgarlı
Bazen hüzünlü baktı, bazen hayli vakarlı

Gözleri doldu birden gelince vakt-i vedâ
Çöken yanaklarında damlalar etti peydâ

Bu kâdim kütüphâne onlara huzurevi
Yüreklerini yakmış, yalnızlığın alevi

Kitaplar nemden değil; ağlamaktan ıslaktı
Sayfaların gözyaşı, sanki sağnak sağnaktı

Bu harâb sayfalarda mazinin kokusu var
Medenî ecdâdımın manevî dokusu var

Mazinin hafızası, işte bu sayfalardır
Onu tarumar eden içi boş kafalardır

Bunları hissettirdi kütüphâne havası
Bu ıssız yer âdetâ, yetimlerin yuvası

,,Müsaade buyurun, gidelim!ˮ dedi Pala
Hiç kimsenin niyeti yoktu ki hoşçakala

Ağlamaya başladı, sessizce Hâcib Hâce
Sinede huzur değil, hüzün vardı sadece

Teselli etmek için biraz konuştu Soner:
,,Birgün hâce olursam edebiyatta eğerˮ

,,Torunlarınız ile etsek sizi ziyâretˮ
,,Aceba sayılır mı hatamıza keffâretˮ

,,Dört duvar arasına bizler hapsettik siziˮ
,,Kitapta satır olmuş, çektiğiniz gam iziˮ

Diyerek konuşmayı bitirdi Soner birden
Her kelâm çok uzaktı hislerini tabirden

Soner ÇAĞATAY (00:46) 10 Ekim 2011 / Wuppertal / Almanya