Bulutlar ağlıyor bu gün
İlk yağmurlar düşerken
Artık zamanıydı
Mevsim sonbaharı yaşıyordu
Yollar sarı yapraklarla dolu
Ağaçlarsa çıplak
Ve solgun yüzleri

Esen rüzgar öfkeli
Savuruyor her şeyi
Bir çocuk yarı çıplak
Büzülmüştü
Belli üşüyordu bir köşede
Bitmişti artık fakir günleri
Artık zordu yaşam
Bundan böyle

Sokak çocukları için
Yoktu ki sıcak bir evleri
Yoktu onları seven anaları
Aç mısın üşüdün mü diyenleri
Rabbim bunların imtihanı ne kadar zor
Onlar çocuk daha
Ne bilsinler sevgisiz büyümeyi
Suç kimin
Onları dünyaya getirenin mi
Yoksa yoksa kimin
Evet bulutlar ağlıyor
Belki onlaradır bu göz yaşları
AYŞE KARAN




DOSTLARDAN İNCİLER

Hazana döndü mevsim..
Sarardı yaprakar, çiçekler... Kurudu dallar..
Aklar üşüşürken saçlara, yalnız kendimize miydi ahlar?..
Sokaklar börtü böcük...

Göz yaşlarında kimseziz çocuk...
Vah!...BABİDİN




Sokakta bir çocuk gördüm
titriyordu,ağlıyordu kızarmıştı gözleri
hazan değmişti yüreğine
bana baktı bakar gibi annesine...
konuştum biraz sevgi gösterdim masum yüreğine
bir kaç kuruş verdim avcuna
utandı...eğdi başını ...gitti
ve benimde içimden birşeyler koptu gitti...
NURTEN CAN......arascan


lisanlar urganla susturulmuş

duygular vurgun yemiş

sokaklar çıkışı olmayanlara barınak

ve umut yerine hüzün yağıyor

yürekten sağnak sağnak

sessiz<liğin çığlıkla dertleştiği

umudun mezara kefensiz gömüldüğü andır o an

ve artık gecenin karanlığında

sokakta bıraktığımız yürek

bu dünya

bitesiye kadar

böyle sürecek.... [email protected]






gülmenin de ağlamanın da zamanı yok
iner yüksekten düşer yerin yüreğine
ıslanır merhametin can evi
yeşerir umutları
kimsesiz çocukların

Çakar şimşekleri
vurur maskelerin görünmez gözlerine
iner kara bulutlardan
akar yüreklere
göl olur kış ortasında çöl olan
gönül tarlasına....


umutlarını hayallerini söyler
duyulmaz kör kuyulara
döner gelir yankısı
yağan yağmurların
ıslak ıslak sesinden.....

Gülümsesin güneş ısıtsın sarsın yüreklerini
ağlayan gözü yaşlı
kimsesizlerin .............................................................Meryem Maman (nene hatun) SAİRNENEHATUN





Bir çocuk ağlıyor annesini arıyarak
Cadde sokaklara köşelere bakarak
Hüngür güngür gözlerden yaş akarak
Bir çocuk annem nerde diye bağırarak
Haykırıyordu karanlık geceye ağlıyarak


Bir çocuk ağlıyordu annem nerde diyordu
Hayat denilen yaşam ayırmıştı onları biliyordu
Arka sokaklarda bir yerde saklanmış diyordu
Bir çocuk semaya el açmış annesine dua ediyordu
Çocuğun gözlerinden sanki yağmurlar yağıyordu


Bir çocuk ağlıyordu üstü başı çamur içinde
Diz çökmüş ağlıyordu bir duvarın dibinde
Açlıktan yüzü sararmış beş kuruş yoktu cebinde
Açlığa aldırmıyordu annesinin sevgisi vardı yüreğinde
Ağlayan çocucuğun heberi yoktu annesinin öldüğünden...kosarli47