Yorgun kanatlarımda, demirden prangalar
Dünyadan Âhirete kanat çırpan bir kuşum
Fakat beni çok yordu ruhumdaki kavgalar
Yürüsem de bitmiyor, içimdeki yokuşum

Susuyorum su içmek yerine susuyorum
İçimde Tih çölü var, ama kumu kor gibi
Serinlemek içinse, gölgeme pusuyorum
Buradan diri çıkmak bana haylî zor gibi

Aklımın ayağına, dolanmışken kobralar
Kafatasımda Şeytan kıvrılmış yatıyordu
Bir vahiy fısıldarken gökteki mağaralar
Hakikat denen hançer rûhuma batıyordu

İçimdeki çığlıklar gözümde bir su oldu
Seccâdemin rahmine bıraktım katreleri
Damlalarsa dilimde dolaşan bir hû oldu
Gözyaşlarımla deldim binlerce sütreleri

Semânın kapısına vuruyorum her gece
Kıtmir gibi kıvrılıp yatıyorum önünde
Ev sâhibi demedi gir diye tek bir hece
Beni belki de kovar nâra haşir gününde


Soner ÇAĞATAY (14:23) 27 Eylül 2011 / Wuppertal / Almanya

Kelimeler:

Sütre: Perde. ( Burada Allah ile kul arasındaki yetmiş bin perdeye işaret ediliyor)