44
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
2902
Okunma

Solgun bir günün aksamında
Yüreğime gömdüğüm anıları
tek tek çıkarıyorum hafızamdan
hüzün kokulu tozlu ezgiler,
eşlik ediyor yüzümdeki çizgilere
Dostlar çıkıyor içinden vefalı vefasız
Ben alacağım kadar yaşadım,
yitip giden düşlerimle .
Ve yine;
Eylül hüzünlerinde demleniyorum.
Bir daha,
Can evim gazeller döküyor kimsesizliğimde.
Şimdi;
Yüreğimi eriten bir hüzün yumağı
Çileye aşina bir ömrün yazgısıyla,
eylülün eşiğinden girdi girecek içeri.
Koca bir maziyi adımlayarak
yasaksız anlatılacak öykülerim
Ürkek renkleriyle saracak,
eskitilmiş mevsimleri…
Akıp gidecek parmaklarımın arasından
ardımda bıraktığım boynu bükük hatıralar
Ve o son veda’dan;
Geriye dostları kalmalı insanın
Musalladan kalkarken omuz vermeli
Yanında olmalı kabre girerken
Kıraç topraklara pınar olan,
dost eller vermeli seni toprağa
O dost eller ki;
kadim olan, eylül dostları...
Mehmet Nalbant
Şiirimi günün şiirine layık gören değerli Seçki kurulu üyelerine şükranlarımı arzediyorum...
5.0
100% (33)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.