0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1780
Okunma
Toprak suskun,
gökyüzü kör,
güneş bir bıçak gibi saplanıyor omuzlarına.
Bir deri, bir kemik düşler kuruyorsun,
su diye, ekmek diye,
ama düş bile görmeye gücün yok.
Yollar kanıyor,
anneler fısıltıyla ağlıyor gecelere,
bir bebek ölümü emiyor meme yerine.
Açlık, bir kılıç gibi saplanıyor karınlarına
ve çocuklar toprağa düşerken
hiçbir rüzgâr kıpırdamıyor.
Sesin yok,
susuşun var.
Korkunun adını bile bilmeden
ölümü bekliyorsun usulca.
Ey Afrikalı çocuk,
kim duyar gözlerinin çığlığını?
Kim taşır sana bir damla suyu?
Sen suçsuzsun,
ama dünya çok suçlu.
Turgay Kurtuluş
