Toprak kokusuyla kaynayıp piştim
Bayram gelmesiyle köyüme uçtum
Kapı kilidini zorlayıp açtım
Yanlızlıktan ağlar babamın evi

Saydım gitmeyeli üç yılı bulmuş
Kerpiçli binada ağaçlar yılmış
Yatak yorgan fare yuvası olmuş
İki gözüm buğlar babamın evi

Terekte dizili kaplar duruyor
Üstünde tozları gelen görüyor
Anamı asılı bezler soruyor
Göz yaşlarım çağlar babamın evi

Asma merdivende neslim yürümüş
Çatıda kiremit bir bir erimiş
Tavanlara baktım her yer çürümüş
Baykuşları eğler babamın evi

Gördüğüm şu çıkrık yünler eğirdi
Benim anam altı çocuk doğurdu
Gardaşlara böldü bir tas yoğurdu
Karaları bağlar babamın evi

Esnerken gıcırdar kapı pencere
Aşını bekliyor kara tencere
Gelde saplan dedim paslı hançere
Uğramıyor sağlar babamın evi

Ateş yoktu amma baca karaydı
Kırk yıl önceleri sanki saraydı
Asıl sahib şimdi burda duraydı
Torbasında tığlar babamın evi

Kapıların kulpu bekler elimi
Ahmet’im çıkardı kağıt kalemi
Ben söyledim onlar yazdı elemi
Yüreğimi dağlar babamın evi

Destek’li Şair : Ahmet GÜNAY