En karanlık günlerimin güneşi oldu tatlı bir günaydının,
Yüzün geldi, gülümseyişin, gülüşün geldi gözlerimin önüne...

Bir dost kazanmanın mtluluğu huzura dönüştü yüzümde,
İyi ki varsın, iyi ki tanımışım seni, duru bir güzellik var özünde...

Şöyle bir bakıyorum da etrafa, senin gibi dost insan kaç kişi kaldı,
İçindeki ışıkla kötülüğe bile gülümsersin ya, gönlüm derinlere daldı...

Zerafeti kendinden ince, kendi ruhundan zarif, ipekten bir tül gibisin,
Sahte dostlukların sivri dikenleri arasında yetişen bir gül gibisin...

Bakışın bir şiir, gülüşün başka bir şiir, duruşun çok asil biliyorum,
Her yanın şiirde, okumaktan korkuyorum, yazmaktan korkuyorum...

Tevfik ALBAY