İmam Buharî’den irşâd olunca,
Coşmuş Kasım Hoca sanki sel gibi.
O muhterem zatı düşte bulunca,
Esmiş Kasım Hoca sanki yel gibi.

Gülnar, Elmalı ve Diyarbekir’de,
Şam’da, Suriye’de nice şehirde,
Gözü gönlü her dem evvel-ahirde,
Gezmiş Kasım Hoca sanki el gibi.

Elli beşte rücu etmiş yurduna,
Erdemli’de düşmüş halkın derdine,
İman ile halifenin dördüne,
Sesmiş Kasım Hoca sanki tel gibi.

Cemaati Alata’yla Tabiye,
Din öğretmiş yetişkine sabiye,
Varmak için Muhammed’ün nebiye,
İzmiş Kasım Hoca sanki yol gibi.

Otuz iki sene hizmet eylemiş,
Hakk’ı bilip Hakk’ı halka söylemiş,
Karun bile malı mülkü neylemiş?
Ezmiş Kasım Hoca sanki çul gibi.

Allah kelamıdır dildeki sözü,
Kâbe’ye çevrili mübarek yüzü,
Eşref-i mahlukta görünce özü,
Süzmüş Kasım Hoca sanki bal gibi.

Seksen beş yaşında gürdür avazı,
Adı baki kalsın budur niyazı,
Kapının üstüne öyle bir yazı,
Asmış Kasım Hoca sanki nal gibi.

Gördüm hazan vakti beli bükülmüş,
Saç sakal bembeyaz dişi dökülmüş,
En sonunda inzivaya çekilmiş,
Susmuş Kasım Hoca sanki lâl gibi.