benim öyle derdim var ki,
çizilmiş hayatın kirokisi planların altüst olmuş,
el oğlunun eline geçimiş varlığın.
satılmış çoluk çocuğun geleceği.
mevsimler geçti anlamadın dört mevsimden
şöyle eş dost mangal yakamadın
damakların unuttu eti.
dilin tatmadı.
geçti günler beyhude ile vah ile
yaşamadım bir gün adam gibi,
çalış çalış çebin boş.evde aş yok
bedava övüt çok alay edercesine ,
gazeteler yazar dalga geçercesine,
aydın geçinen ucube satar beni seni ihanet şebekesine,
vurulur bedenim her gün zincire,
gömülür karanlığa gelmişim geçmişim.,
bırak bu sömürülmeyi ,at sırtından yükü kısrak gibi
emeğini ara yedirme silkin kendine gel.
bırak bu ezilmişliği bırak boyun bükmeyi.
şükretmeyi bırak adam gibi ara hakkını .
senin sırtında it sürüsü
vur dibine kapitalizmin kibriti
kov yurdundan yarat beşinci mevsimi.
yaz da bizim güzde kışda bizim baharda,
toprak bizim çeviz bizim dağ deniz bizim.
taş bizim çiçekler bizim,
kopartırma karanfilini sevdanı
içinde kopan özgürlük fırtınanı çoğalt
bu esrareti yırtıp atacaksın
halksın bu selin önünde kimse duramaz.
davana inan inan yeterki
bu dava uşaklığın bitip
emeğin egemen olduğu dava
eşitlik davası
sevda bu
güneşli günler yakın
tutacağım ellerini parkta gezeceğim
çılgıca dans edeceğim,
arnından öpeceğim
seni ülkenin gönlerine dikeceğim.
o gün tüm çocuklar balon uçuracak,
işsiz insan omuyacak
aç açık kimse kalmıyacak
siğaranı doya doya iç
sırtın ayaz ile tanışmıyacak
beynindeki prangaları kopardığın gün.

irfan kökten