Nece zülmetdi bu dünya.
Nece dehşetdi bu dünya,
Tutaraq erşin elinden
Dolanan derddi bu dünya.
Kimine mehrini vermiş,
Kimine sertdi bu dünya.
Acı var, miskini var, canisi hem celladı var,
“Fani dünya”- adı var.
Ne bu dünya, ne rezalet?
Yox edalet!
Tökülür qan, ezilir can, ölür insan.
Uca dergahe tutubdur üzünü gör bu müselman.
Ulu TANRIM, senedir tekce güman,
Sene iman ve inam.
Iznin ile gele imam, çeke encam.
Gele bir gün, bite hicran,
Gopa tufan, coşa ümman,
Yarıla bağrı semanın.
Çöke zülmet ve nehayet,
o gelişden bir elamet...
Aman ALLAH!
Sinesi nurdu semanın, üreyi durdu semanın,
Nece mavi, nece engin, nece zengindi sema? !
Ne xezine, ne define?
O semadan ki, yere nur doğulur,
Ona betninde emanet verilen dürr doğulur.
Budu heyran kesilib göyde melekler de susur,
Göy susur… yer de susur… yerde çiçekler de susur…
O gülün etrine heyran kepenekler de susur…
Ona betninde emanet verilen dürr doğulur.
Möcüze! Göyde göy qurşağı var, yoxdu yağış,
Qanadın saxlayaraq gör nece heyretle baxır göydeki quş,
Her teref seyre dalıb, göyde sükut… yerde sükut…
Bir de göyden asılan pembe bulud, bir de umud.
O bulud bizlere bir can getirir,
O bulud bizlere mehman getirir.
O gelen sevgili canan,
O gelen bizlere derman,
Gözün aydın, a müselman,
O gelen Sahibi – Dövran!


05.05.2009. BAKI.

Xalide Efendiyeva