Aynadaki yüzüm…
Görmeseydim daha mı iyi olurdu ?
Solmuş, bıkmış…
Sonbahar hiç bitmiyor ki,
Kış bir an önce gitmek için gelsin!
Anladım ki yaz hiç gelmeyecek.
Bazıları için sadece…
Benim gibiler için mi kastedilen ?
Ruzgara kendini boşvermişlikle bırakan kapılar...
Her çarpışta ses daha bir yükseliyor sanki.
Kışın daha soğuk geçeceğini söylüyor.
Işin kötüsü esasında;
Bahardayım ama,
Yazı yaşamadım ki….
Hatırlamıyorum yaz günlerini.
Içim biraz ısınsa…
Azıcık…
Görmeseydim soğuk yüzümü, daha iyi olur muydum ?
Kendimden habersiz…

Konuştum birileriyle.
Tek kalınca başa çıkılmıyor..
Çıkılacak gibi değil!
Bu düşüncelerle barınılmıyor.
Duramıyor insan kendi kafasının içinde.
Konuşuyorum ama yaramıyor.
Nutuk dinlemem gerekiyor bir de herkesten…
Konuşulanlar dikkat ve nezaketle dinleniyor.
Yanıtlar sabır ve soğukkanlılıgını koruyamıyor.
Anlatmasaydım daha daha mı iyi olurdu ?
Yapayalnız, çaresiz…

Açıyorum sayfaları,
kendimi unutmak için mi okuyorum ?
Kendi ağrılarımı unutarak hafifletme kaygısı içinde...
Geçici ne de olsa.
Her sayfayı kapıyorum noktayla.
Okuyorum okuyorum...
Bir haberi görüyorüm sağ tarafta,
Açıyorum dünyasını,
Giriyorum içine.
Şehit erin mektubu...
Mayın patlaması sonucu hayatını...
Gözyaşları içinde....
Acılı aile, taziyeleri....
Yorumlar eksik,
Taraflı bakış açıları mevcut!!!
Okumasaydım daha daha mı iyi olurdu ?
Bilmediğinden habersiz...

Gitmem gerek diyorum.
Değişiklik ister bu gözler.
Başka sorunlar düşünsün artık,
Herşeyi sorun olarak görecekse eğer.
Silinir miydi geride kalanlar ?
Yoksa;
Silmek istendikçe dirilen bir geçmiş mi benimkisi ?
Anlaşılmaz bir yenilmişlik...
Unutulması başarılamaz bir yenilmişlik...
Gitmeseydim daha daha mı iyi olurdu ?
Anlamsız, yanıtsız...


“bu şiirimi yazarken aklımda hep Nazım Hikmet vardı. çok seviyorum ben Nazım Hikmet şiirlerini“