5
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1074
Okunma
bazen düşünüyorum da
yalnızlık insana acı veren
en büyük duygu
yalnızlık bir ateş gibi yakar
önce küllerini savurur sonra...
öyle sinsi yaklaşır ki anlamazsın
yavaş yavaş yok eder seni
göz yaşların içine akar fark etmezsin
en son ki damlada boğar seni
işte seni yakan da o dur
bir sarmaşık gibi sarar seni
dalları kurusada bırakmaz
artık yavaş yavaş alışırsın yalnızlığa
o seni yakmaya devam etse de
artık gerçekten yalnızlığın parçasısın
ellerin biraz daha soğuk
biraz daha yabancısın dünyaya sanki hiç
MUTLU OLMAMIŞ GİBİ...
SİBEL YÜKSEL
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz