Ah be küçük kız..
Aşkın ikinci cümleside mi hüsran olacaktı ?
Yağmura mana yükleyen şairin ,
Alnına damla damla düşen terin sebebi ,
Senin nefes alamaman..
Alamadıkça , nefessiz bırakman..
Kaçıyor aşk , hüsran olmaktan..
Düşünceler yıkık , kelimeler yıkık..
Kaybetmek yine bana vazife..
Halbuki sana hayatı anlatmak istedim..
Sevgiliyi değil sevmeyi özledim..
Öpülmeyi değil sevilmeyi özledim...
Uzak durmayı değil sarılmayı özledim..
Hayat buydu zaten ;
Sevmek..
Sevilmek..
Sarılmaktan ibaretti düşler..
Zaman , düşler gerçek olunca hayattı..
Nafileydi , amaçsız yaşanan dakikalar..
Gönlüme bağ kurmuş olanı anlattım sana..
Bir savaşa bağlıyım içten içe..
Şehit kırmızısı kan Bayrağa ,
Ak alnımla Ay-Yıldız çizmekti tek derdim..
Her garibin kalbini bir Elif yakardı ya..
Bunca derdin arasında kalbim yansın..
Çekinmez , çekinmez severdim..
Ama olmadı küçük kız..
Aşk yine kaçtı kurtardı kendini..
Hüsran yine yıktı kelimelerimi..
Aklı da fikri de hala küçük olan kız..

MUSTAFA DÖLEK..