Bu nasıl vuslat meleğim,
Hep gece takılı takvim yapraklarında;
Göz kapaklarımdan kovacağım geceyi,
Bir masal bitercesine uyanacağım.

Tanyeri sızıntısı vururken göğsüme,
İsmin heceleri dökülecek dudaklarımdan.
Son mührünü vuracağım gecenin perdesine,
Yüreğim uyanacak nöbetinden.

Sevgiye uzanacak düşte kalan ben!
Yüreğimi okşayacak, ismime sesleniş.
Yanarken anılar acılardan,
Bir daha, bir daha doğacak güneş.

Yüreğim uzanacak ıraktaki türkülerin sesine,
Takılacağım! kuş misali isminle nağmelere,
Eriyecek yamaçların soğuk karları inceden inceye,
Ceylanım gözlerinden içeceğim yudum yudum sevgiyi.

Güneş toprağı sevgiyle kucaklarken,
Yağmur damlası yeşile can verirken,
Sevgisiz yüreklere tohum düşerken,
Analar göğsünde can! diye yavrusunu emzirirken,
Gel buğulu gözlerimin hasreti bir busenle can ol meleğim.




Leyla MERDİNLİOĞLU