Karanlıklar basmıştı dünyayı zindan gibi,
Meydanda yaşamak zorlaşmıştı insan gibi;
Çıkarlar geçerli akçeydi insanlık değil,
Kum fırtınaları örtmüştü ne varsa yeşil.

Zulmet nura gebeydi, bitti sayılı günler,
Nur kaynağı dünyaya geldiğinde görsünler;
Rahmet bulutları geldi kapladı Mekke’yi,
Bir güneş doğdu nurla aydınlattı her şeyi.

Bir yetim Muhammed Mustafa dünyaya geldi,
Tanıyan onu en emin insan diye bildi;
Ölçü getirdi insanlığa, söylenen söze,
Herkes hayran kalırdı o yetime öksüze.

Sırtında idi nübüvvetin ilahi mührü,
Örnek olarak büyüdü, örnek oldu ömrü;
Şerefle çoban oldu Mekke sürülerine,
Kimseyi ayırmazdı bakıp derilerine.

Allah ona Kur’an verdi, insanlardan seçip,
Oku dedi Melek, herkesin önüne geçip;
Şefkat merhamet getirdi kitapla beraber,
Kafir müşrikler için felaketti bu haber.

Kalpler yumuşadı iman tadına varınca,
Yola geldiler Kitap ve Sünnet uyarınca;
Küçüğe şefkat merhamet Rasül’ün şiarı,
Rahmet ile kuşatıldı Mekke ve civarı.

Çocuğunu diri diri gömenlere bakın,
Şefkat yıldızı oldular gelip akın akın;
Medineden fışkıran bir merhamet pınarı,
Dünyayı kapladı, yıkıp örülen duvarı.

Medineden yayıldı medeniyet dalgası,
Sona erdi insanların üstün ırk kavgası;
Karanlıklar gitti dünya oldu pırıl pırıl,
Dünya berrak su ile sulandı şırıl şırıl.

Peygamber’in gösterdiği yol hikmet denizi,
Rabbim onun yolundan hiç ayırmasın bizi;
Yolumuzu karartmasın Allah’ım bir daha,
Yerlerin göklerin şükür borcu var Allah’a!..

Ekrem Şama