1
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1527
Okunma
Ne annesi var nede bir ailesi
geceler parkta uyuklar
gündüz iki dilim ekmek için ayakabı boyar
okul ona hasret o okula hasret
kitalar hiç tanımaz resimler ağlar
türkülerle yaşar çocuk
oturmuş sahilde kuma ,küçük ayaklarını sokmuş denizin içine
henüz dokuz yaşında bakıyor küçücük gözleri ufka ,
pantolonu yırtık gömleği kirli elleri diken yırtığı,
avucunda böğürtleğen yanı başındada siğarası
çekiyor ara sıra siğaranın dumanını o taze çiğerine
arnından boşalıyor ter ter değil sanki yağmur
sap sarı teni kan kusuyor çocuk
duydum ki verem olmuş
yüreği ağlayan çocuk
İRFAN KÖKTEN
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz