İstanbul sokakları ruhumu üşütüyor
Vakitli vakitsizlik göğsümü kanatıyor
Ah ki sensizliğim ruhumun kayboluşluğu
Donmaktayım burda sıcaklığın nerde anne


İçimin en iç yanı cehennemin bekcisi
İçimin en acı yanı cennetin yokluğu
Yalnızlık ki yalnızlığımın yalnız korkusu
Seviliğin sobeler mi gölgesini anne


Göz yaşımın sıcağı yüreğimden akıyor
Sensizlikde büyümek canımı açıtıyor
Sana getirsemde içimin sesi bitmiyor
Yokluğuna hala alıştıramadım ki anne


Bak bak koy elini aha tam şurası ağrıyor
Kalbimin ortasında kocaman bir düğüm
Sen bilirsin çözsem kanar mı yara , ha birde
Sol yanımda bir çığlık hiç susmuyor ki anne


Heceliyorum hece hece kelimeleri
Yazarken ruh halim istanbul gibi oluyor
Ankara ise bahtı kara yara bağrımda
Bedel ödetiyor hep kavuştaklarım anne


Demedin ki büyümek canın acıtır diye
Demiştin büyüde gör nasıl olur acılar
Büyüdümde neden hala geçmiyor ağrılar
Çocuksu düşlerimin mavisi nerde anne


Gözü kara karamsarlık ışığı sönmüyor
Ah ki dipsiz kuyulara saklanmıyor geçmiş
Gömülmüyor karabasan bataklığı kaygan
kanadım kırıldı şimdi sen nerdesin anne


Sen ki kutsallığımın anaç sütü sütlaçı
Kaymağınla mayalarmısın geleceğimi
Beynimin elektriği yetmiyor ısınmaya
Titremekteyim üstümü örtermisin anne


Gülay GÖKTÜRK