ne çok kasvet bu
ne yılgın bir nisan
sürümekte ayağını gölgem gibi
peşinde mayıs
ardından haziran
yalanmış göz açıp kapayana dek geçer dedikleri
ne durgun
meflûç zaman

nasıl insafsız saplandığım balçık
mıhlandığım duvar
gönlümü zincirlendiğim zindan

şarâbi bulutlar
ıslatmakta usuldan saçlarımı
büsbütün kuruttuğum gözlerimde direnmekte hatıran

bir saçak altı yok bu sevdâda
bomboş yollar
ev yok bark yok
gidecek yerim yok

telâşım bundan

...

haylidir
hayra yorulmayan düşlere hapsoldum
açılmayan pasyanslarda yenildi niyet
yürek telveleri zifir karanlık
dönen yok uzun yollardan

şifâdan âzâde ıssız bir kaplıcada
şifâ arar gibi muzdaribim
sancılarım artıyor gün be gün
düze hasretken yorgun ayaklarım
ne ararım bilmem yokuşlarımdan

göz güler
yürek ferahlar mı
meltem beklerken kopan fırtınalardan

ve nerde görülmüştür en son sadakat dediğimiz
ki bekleriz halâ gidenleri bıkmadan

ey...vefâ
beni bunca hırpalarsın da
neden yâr-i cefâkâr kapısından döner gelirsin
bir günden bir güne hiç çalmadan

bu yıl da gelip geçecek yaz bilirim
gönlüme bir şenlik bırakmadan

bir ömür beni terketmedi nedendir
sadık yârim
sevdâlım
ben gibi sitemsiz ve suskun
sabır sarısı
destansı hazan

kanatsın varsın şarkılar
ve çıldırsın sazlar

belkilere terketmediğim
keşkelerle eskitmediğim bir güfte var kalemimde
bitirmeliyim
bu gün bu gece
yarın çok geç olacak

telaşım bundan...

CEYDA GÖRK
nisan2011