Bir şehre bakıyorum.
Kepez üstünden.
Karşımda maviye boyanmış,
yeşile yaslanmış,
bir şehir.
Ve kıvrılan yollar iniyor,
bu şehre doğru...

Derin bir nefes çekiyorum.
denizin yelinden.
Yosun kokuyor turunç kokuyor,
şehrin bahçelerinden, caddelerinden.
İyi ki burada yaşıyorum diyorum,
Şehre bakıyorum,
şehrin, güzelliğinden.

Ufka bakıyorum.
Ufuk alabildiğine mavi.
Konya altı sahili uzanıyor bir taraftan,
Lara plajlar uzanıyor, diğer taraftan.
Şehir büyümüş gelişmiş.
Denizi kucaklıyor her ikisi de
en mavi yerinden…

Ormanlar görüyorum denize uzanan.
Orman yeşil deniz mavi...
Kucak, kucağa.
Ve o Bey dağlarının yeşil eteklerinde,
koylarında,
demir atmış turistler.
Maviyi, yeşili seyrediyor yatlarından.
kim bilir bunlar nereden koşup gelmişler.
Antalya, güzeldir diye..

Zaman daralıyor.
Ve ben bu güzellikle oyalanırken,
akşam yaklaşıyor,
Gözlerim hayran, hayran,
bakarken,
güneş mavinin en güzelini okşuyor..

Güneş vurmuş mavilerde.
Yakamozlar akşamın ışıklarıyla oynarken,
utangaç ak deniz ise neşeli.
Ve güzel Antalya.
Şımarık bir çocuk gibi neşeli sevinçli.
Antalya’nın, insanları neşeli.
Bu, şehir,
yeşilin mavinin göbeğinde,
keyif çatıyor yine...

A.Yüksel Şanlı er
30 Nisan 2011-04-30
Antalya