Dünyada bildğim sürüngen yılan,
Birde vardır iki ayaklı olan,
Bazen gerçek söyler, bazende yalan,
Haset insan iki ayaklı yılan.

Amacı nefsine yeniklik zoru,
Tanımam şeytanı, şeytandan körü,
Sözde insan dersin bizlerden biri,
Zehir kusan iki ayaklı yılan.

Bir bakarsın akıl ermez sırrına,
Sözde insan ama şeytan görünen,
Varsa yazık böylesine yerinen,
Değil insan iki ayaklı yılan.

Doğru değil çarkı yanlışa döner,
Akıl mantık dışı her dala konar,
Kendini kendince birşeymiş sanar,
Sözde insan iki ayaklı yılan.

İyileri azdır, çoktur kötüler,
Dostunu unutmuş, düşmana güler,
Tükürdüğü tükmüğü sence kim yalar,
Zehir kusan iki ayaklı yılan.

Düşmana merhemdir, dostu zehirler,
Yutmaz ki bunları çaylar, nehirler,
Bence dosta düşman olana derler,
Sözde insan iki ayaklı yılan.

Dosta arkasından atar kazığı,
Anlamaz ki zarar, ziyan, yazığı,
Veysel der; Bunların budur tüzüğü,
Biraz usan iki ayaklı yılan.

VEYSEL ŞİMŞEK