bu soğuk şehir beni boğuyor
kuşlara özeniyorum
sonra onlara tutunup sana gelmek istiyorum
yokluğun beni boğuyor anne

insanları sevemiyorum anne
herkes katillik, para peşinde anne
bombalar düşerken dünyaya
ben seni hayal ediyorum
içimde dinamitler o zaman patlıyor
saatler duruyor sessizce
seni haykırıyorum soğuk duvarlara

kimse cevap vermiyor anne
bir bulsam seni o anlarda
emin ol ki hiç bırakmazdım sonsuzluğa
bembeyaz ellerini istiyorum anne
beni pazara götüren serçe parmağı arıyorum yollarda...
yürüyemiyorum sensiz anne.

ağlıyorum o saatlerde
utanıyorum sonra yaşımdan...
sensiz geçen kaç yaşım oldu bilemiyorum,
sayamıyorum.
sahi sensiz kaç yaşımdayım anne?

beni unutanlar olmuş anne,
unutsunlar anne
özlemenin ne olduğunu bilmedikten sonra.

bana insan olmayı öğrettin anne
bana özlemeyi öğrettin anne...
seni seviyorum

siyahkaranfil’den beyazmeleğe