Eller bayram eder sazlı ve sözlü,
Garipse düşünür utangaç yüzlü,
İçinde dertleri sıralı gizli,
Kimselere geçmez sözü garibin.

Yok yatı yok katı yoktur araba,
Gariple kimseler etmez merhaba,
Var ise evinde ufak bir soba,
Yinede zor geçer kışı garibin.

Çekilen çileler gariplik haktan,
Gerçekte yalan var olur yoktan,
garib garib derken söylenti çoktan,
Herkes gibi gülmez yüzü garibin.

Garibi gözünde görme sen küçük,
Bende sana derim hey aklı kaçık,
Elinden geldikçe yardım et azcık,
Yokluğu içinde sızı garibin.

Enterasan olur dünyanın hanı,
Şaşırmaki garip koyarsa seni,
Garibede Allah verirmiş canı,
Ne olur bilinmez sonu garibin.

Ne oldum demeden düşün nolacak,
Kim ölüpte dünya kime kalacak,
Hep beklerki kader bana gülecek,
Yetinmek şüktetmek sözü garibin.

Şair Veysel’im der; Baksan sen sana,
Her zaman tarafım garibten yana,
Bitmez tipi boran kumlu fırtına.
Eksilmez üstünden tozu garibin.