Gidene kal diyemem
Güle güle der
Şöyle derin bir nefes çekip
Kaldırırım başımı.
Gökyüzüne bir bakar;
O geniş boşluk dolar mı?
Gök yıkılır mı üstüne?
Bir o mu tutan?
Eğer tutsaydı elini
Hiç gitmezdi.
Elinden gelen yoksa,
Dönüşü yoksa bu gidişin
Sana bu karanlıkta kal
Demez, diyemezdi.

Hayır,
Sen bu nasırı sök yüreğinden
Yürüsen canın yanar,
Sökmek daha bir zor,
Ama,
Bir kere çıkmış,
Gitmiş yanından
Yüreğini yakan
Eski yaşanmışlıklar bırakarak


Dedim ya elbet canın yanacak
Neden mi?
Öyle kök salmış ki gönlüne
Her hücrene sinmiş sevgin.
İnan ki canım
O sevgi sende,
Sende hala büyük bir aşk duruyor.
Onu bırakmak
Dahası unutmak,
Sevmeyi unutmak değil
En güzel için yenilenmek belkide.

Sen bir kul
Aciz bir insansın.
Düşün, vermeden önce neyin vardı
Ya şimdi, kalan güzellikler kimden
Ya daha büyüğünü vermek için almışsa
Nerden biliyorsun?
Haydi üzülme...
Tamam ağla ağla ki,
Yüreğin yeşersin:
Ey can
Sen severek büyüyen
Sevgiyle Allah’a varan
Candan bir dileksin.

(Mart 2011 İstanbul)