Bir gecenin siyahı bir de ben vardım
Ve de bir deli rüzgar savuran beni
Kendimde olmaktan ne de uzaktım
Şahitti İstanbul, kaybettim seni

Nasıl da bir solukta saydın, anlattın
Ne de kolaymış gözden çıkarmak beni
Kalbinde olmaktan ne de uzaktım
Şahitti İstanbul, öldürdün beni

Şahitti İstanbul ağladığıma
Saklanıp karanlığa hıçkıra hıçkıra
Gözyaşımı izleyen bulurdu beni
Gücüm yoktu gitmeye çok uzaklara

Ne yakınmış boğazın öbür yakası
Canım yoktu karşıya ulaştığımda
Bitmez bu ölümlerin ardı arkası
Kaçarım da yok inan, alıştığım da


Sen anlattıkça sanki zaman uzadı
Adımlarım kısaldı gittiklerime
Sen sordun bende ise hiçbir şey vardı
Şahitti İstanbul tükendiğime

Yüzüme gülümseyen bir maske taktım
Beni hep gülerken hatırla diye
Yüreğinde kaderimle savaştaydım
Şahitti İstanbul kaybettiğime

Şahitti İstanbul, yüzüstü kaldım
Ardından boynu bükükçe el salladım
Gülen yüzüm düştü sen gittiğinde
İçimden bir sel koptu, halime ağladım

Beni artık görünce sakın şaşırma
Bu hep gülen adamın ağladığına
Beni sakın dert edip tadını kaçırma
Ben aşinayım bana bıraktığına