Karanlıklar içinde aydınlığı görmeyi
Yokluk içinde var olmayı
Ayın ışıltısında güneşi görmeyi
Gözyaşlarımın içinde göz olmayı
Hapis hayatında özgür kalmayı
Hepsini sen öğrettin bana
Sen öğrettin uğruna şiirler yazmayı
Bu şehirde tek değer vereceğim şeyin sen olmasını
Sen öğrettin bana
Ama öğretmedin ki çekip gittiğinde sensiz kalmayı
Öğretmedin gözyaşlarımın içinde sensiz kaybolmayı
Belki öğrettin ama ben istemedim öğrenmeyi
Zamanın senle durmasına engel olmamı .
Sensizliğin içimde bir karmaşa olmasını
Gecelerin bu kadar karanlık olmasını
O karanlıkta aydınlanmayı senle beraberken öğrettin
Ve gittin sen
Yalnız kaldım
Olmuyor be gülüm
Gülüşün olmadan aydınlanmıyor karanlıklar
Üstüme geliyor, bağırıyor engel olamıyorum sensiz
Bu halde benden nasıl çıkacağımı
Üstesinden nasıl geleceğimi
Sensiz nasıl çalacağımı aydınlık kapısını
Öğretmedin sevgilim , öğretmedin ...
Fatih Onur Gürüz