GÜNEŞİM DEN UZAKTA…

Gölgelerden ışıklara, ışıklardan gölgelere bürünen,
Bulutların ardında Güneşler var, Aşk’a gülümseyen ,
Bir ışık yüzümde yansıyan… sonrasında tekrar sönen…
Bazen tebessümümdür… gözyaşlarımdır bazen…

Güneş olmadan yaşam olmazmış meğer,
Gücüm, Kuvvetim, Canım… Senmişsin her şeye değer,
Işıklar yansıdığında yüzeme, bulutların ardından,
İçimde doğan umudum, hep söylermiş meğer.

Mevleviler dönüyor aklımın içinde,
Güneşimin etrafında pervane…,
Heves mi bu yoksa Aşk mı içimde?
Bulutların ardından yansıyan ışık gözlerime…

Seninle yürümek bu hayatta, el ele yüz yüze…
Güneşin ışıklarında güller yetiştirmek… birlikte…
Meğer yolumu bulamayışım, bunca sene…
Güneşimin yokluğuymuş, gönlümün bahçesinde…

Güneşimden uzakta, bulutlar var sadece,
Biliyorum… birde Sen varsın ardında bulutların…
Göstermediler Seni… Suçlu o bulutlar sadece…
Duyduğumda sesini, gördüğümde Seni, anladım ki uçmalıyım ardına, tüm o kara bulutların…

V.Ç.