Bir adam düşünün tek evladını toprağa vermiş
Artık onun için evlat yok, at yok, avrat yok

Bir kadın düşünün sadece kendi için süslenmiş
Sevdiği yok, seveni yok, ağladığı yok, güldüğü yok

Bir bebek düşünün annesini bir kez emmiş
Sonra anacığı ölmüş, garipleşmiş
Sonrası yok, düştümü kaldıranı yok, ağladımı susturanı yok

Ben bunlar gibiyim eşsiz, yersiz, ıssız ve sevgisiz

Ey sevgili, içimdeki sevgi yarım kaldı
Yerin altında kaynayan volkan gibi kıvranıyor
Tıpkı, bir tohumu toprağa taşımak isteyen rüzgar gibi kıvranıyor
Ruh, ten’den ayrılmış kalemin ucunda, Allah diyen hat’lar gibi kıvranıyor
Kıyametim yaklaştı vakit tamam, imdat diyen zaman gibi kıvranıyor

Ey sevgili, dedim ya yarım kaldı sevgi
İçimdeki boşluğu ne anılar dolduruyor, nede hayalin
Ne zaman düşünsem seni, fil ordusu önümü kesiyor
Ebrehe uzaktan kafa sallamakta
Ne zaman düşünsem seni, ebu-cehil yeniden canlanmış tehditler savurmakta
Ne zaman düşünsem seni, şahmeran kılık değiştirmiş zehrini akıtmakta

Ey sevgili, söyle şimdi burada yanlış giden birşeyler var. Neden bu olaylar olmakta
Ben seni azmı sevdim, yoksa sen sevilmeye değmezmiydin
Aslında ben sana seni seviyorum hiç demedim
Ama bazen bir bakış, bir dokunuş, bir sukut haykırmazmı

Ey sevgili, şimdi ben yine sukut ediyorum. Haydi sen söyle
Ben seni
Seni çok seviyorum diyecek kadar az’mı sevdim
Az’mı sevdim...