![]() LUTFEDİP TE AFFET
Bir damlacık yağmura özlemim kaldı,
Yağmurum gözlerimde her daim, Ötelerde bıraktım keşkeleri kapındayım, Lutfedip gözyaşımı dindiriver Ezelden beridir sana müptelayım. Suçum büyük,boynum ezik,nicedir azaplarda ruhum, Sensizliğe müebbet hükmü versen de Senden beratımı istiyorum. Harabe gönlüm yangın yeri , Figan içinde bekler keremini, Başı dumanlı dağlar çektiğim acılara ağlar Ben miyim bunca huzursuzluğa,yüzündeki çizgilere , Gözündeki yaşlara sebep, Ey yaşama sebebim olan kadın Gelsin kereminden hayat damlacıkları dolaşsın damarlarımda, Lutfedip te affet. Sen beni yalnızlıklarımla bırakıp gidebilirsin, Bu aşkı maziye gömüp üzerine sünger de çekersin ama, Beni yakan gözlerden yaş süzülüyorken yanaklarına , Söylesene yüreğinden nasıl çıkaracak, Beyninden nasıl sileceksin Benden uzaklara gidecekmişsin görmeyesin diye, Gönlüme girmişsin bir kere gözden ırak olsan ne olur Yoksulum hiçbir şeyim yok, Çünkü sen benim herşeyimdin. Kimsesizliği bilemezsin,, Bilseydin eğer kimsesiz bırakmaz,kimsem olurdun Gidişinle yüreğime rüzgar ektiğini sanıyorsun, Ben ne hortumlar gördüm bilmiyorsun, Dipsiz şarampole rüzgar ekiyorsun Fırtına biçeceğini unutuyorsun Geceyle batıp sabahla yeniden açan güneşin anlamını bilemediğinden Sana olan sevdamı hayal bile edemezsin. Hiç olmazsa kapı aralığından şimşek gibi çak, Yüzünü göreyim de o dehlizdeki ateşten yüzlerce mum uyandırayım. Ne acılara gebe musallaya serilmiş kalan ömrüm, Ağlayan yüreğim bilir. Merhamet et,intizarıma bir kerem kıl Ümranlara taşsın boynu bükük sevdam, Gülsün yüzümüz. Mehmet Zafer |