yaşamın en acıları vardır,insanoğlunun ortak paydasında...aşk,gurbette yalnızlık ve çaresizlik vb...insanoğlunun dünyaya gelişinden itibaren aşkın rengi genelde aynıdır...ayrılık,hasret ve kavuşamamak...insanlar adedince aşk var sanırım...kimi çok,kimi çığlık çığlığa dertli...hele var ya hele,gecenin o yalnızlık kabusu çöktüğünde var siz dinleyin aşığın göklere vuran ağıtlarını...hangi şairin şiir defterini sıksak,ayrılık ve gözyaşı damlar...öyle değme insan çekemez aşkın acısını ve çilesini...mangal gibi yürek ister...tenselliğin akla gelmediği,bir ben var,benden içeri denilen o içerdeki ben'e odaklı kaç sevda var alemde yaşanmış...yaratılış hamurumuzda aşk duygusu var,tamam,fakat kime ne kadar aşk ve nasıl aşk?...sanırım ya aşkı bilmiyoruz,ya da aşk sanıyoruz ve tanrılaştırıyoruz insanları...çığlık çığlığa bir yaşamın içinde,çılgın bir dereye düşmüş,yuvarlanıp gidiyoruz işte vesselam...

tebriklerim,aşka dair yaşayıp hissedilenleri tasvir etmedeki çabanızadır...selamlarımla...