Merhaba, özlemleri dile getiren bir şiir yazmışsınız...Tutkulu ve candan...Ayrılıklar hep sevginin düşmanıdır...Yüreğin ucunda sızı...Neden gideni özleriz ki...Körpe bedenleri eriten,nice civanları kapılarda ağlatan aşk yüzünden değil mi?...Demek ki insanın kendisi felaketini hazırlıyor sevmekle...Öyleyse sevmeyelim olsun bitsin...İşte malesef olup bitmiyor sevmemekle...Nasıl ki doğada bir canlının eksilmesi eko sistemi,doğal dengeyi bozuyorsa,flora fauna sistemini felç ediyorsa, sevgisiz hayatta aynen bu gibi yaşamımızın dengesini bozuyor...Hayat zevksiz,tatsız,insanlar donuk, somurtkan, stresli, vb..duruma geliyor...sevginin olmadığı yerde her kötülük,her çirkinlik olabilmekte...Doğal çevre bile zevksiz,yapılar estetikten uzak oluyor...Böyle bir yerde, kötü bir durumda nasıl yaşayabiliriz ki...Kötülüklerle sevgi bir arada bulunamaz asla...Öyleyse sevginin getirdiği elem ve acılar,hasretler de güzel bir şey...Kıvamında,mantık ölçüsünde olursa albette güzel...Sevgiliyi özlemek...O'nun için ağlamak...ne erdemli bir düşünüş...Fakat sevdiği için intihar etmek,birini öldürmek de o denli zararlı yönleri...Bu davranışlarda elbetteki sevginin suçu yok...İnsanların yetişme biçimi sevgiyi yanlış ullanmaya sebep olabilir...Silahın iyi veya kötü amaçla kullanılması gibi...Öyleyse aşkın dikenleri batıyorsa buna da katlanacağız bir nostalji olarak...Tabi zaman zaman sevgilerde beklenen neticeler alınamamakta...belki de çoğu kez hüzünlü bitmekte...Fakat yine de sevgiye doğru herkes doludizgin koşmaktalar...Ateşe koşan pervaneler gibi...Öyleyse sevgiyi bütün acılarına rağmen yaşamak gerek...
Fakat neylersiniz ki aşklar çoğu zaman göz yaşı getirmekte...Anlaşılamayan bir durum da şu:Sevenin kendisini feda etmesine,varlığını hiç saymasına rağmen sevilen hiç tınmamakta...Fakat ilahi adelette de "çektiren çeker" diye bir kural vardır...seven yaralı yüreklerin kendilerini ebedi terkedenleri unutamaması da ayrı bir tez konusudur...belki de sevginin en yüce boyutudur bu:"karşılık beklemeden sevmek"...Güzel de böylesi vefasızlar bu yüce duyguya layık mı acaba?...kendilerini ne sanıyorlar? O'nlar mı vazgeçilmez,yoksa sevenin aşkı mı yüce?...Veysel'in dediği gibi; "güzelliğin on para etmez,bu bendeki aşk olmasa..."Böylesi sevgilere şapka çıkarılmaz da ne yapılır?... "Ben, seni sende yaşıyorum" "Sen bendesin sonsuza kadarda bende kalacaksın" "Ölünceye kadar sol yanımda ağrımsın"...Buna rağmen sevilenin durumu: "Sen, beni sende yaşatamadın" "Beni yüreğine sığdıramadın"...Diye inim inim inlemekte yürekler...nelere kadirsin ey aşk...Kıymetini bilenlerle bilmeyenleri artık ayıkla...Sevgiden anlamayanların yanında yöresinde hala ne diye dolaşırsın ki...
Şiiriniz fevkalede içli...acılı...hüzünlü ve candan...yazan yüreği tebrik ediyorum efendim...saygılarımla...Entellektüel.