1
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1148
Okunma
Kar ;
kötülüğün siyah sessizliğini,
yalnız ve sakin gölgesiyle,
örtüyor usul usul.
’kibritçi kız ’ ağlıyor,
ağlıyor varoşların yalın ayak çocukları,
kar; yağma
yağışın bana her şeyi hatırlatıyor.
tutunca ’ kibritçi kız’ ın zarif ellerini,
hayalleri eriyor hemencecik
büsbüyük bir boşlukta donup kalıyor,
beyaz gelinlikler içinde
hayali boşlukta kayboluyor.
soluyor ve donuyor....
yunus yavuz
Cevap Yaz