Parkta artık
salıncaklar bomboş
bomboş sallanıyorlar
bırakmışlar kendilerini
rüzgarın akışına
bir gidğip bir geliyorlar,
bir garip sessizlige gömülüyor
salıncaklar parkta her
sonbahar geldiginde,
sanki daha düne kadar buralar
bu park bu salıncaklar
gülerek koşup oynayan
mutlu çocukların
yeri degilmiş gibi,
sanki sevgililerin kaçamak
buluştukları,koklaştıkları
yerler degilmiş gibi,
birden koşup salıncaklardan
birine binip gözlerden
ırak sallanmak geçiyor içimden,
sallanmak geçiyor içimden sallanmak,
şöyle çocukluguma
uzanacak kadar
sevgi tadında işte safça,
ama birden korkuyorum
salıncaga binmekten
ona yaklaşmaktan ürküyorum,
onunla yabancı gibiyiz adeta
ellerim salıncaga el gibi kalmış
tutamıyorum bir türlü,
bulmaya,aramaya çalıştıgım
çocuklugumun ellerini
bırakıyorum salıncaktan
içim sızlayaraktan,
ve vazgeçiyorum kayıp bir
benligi aramaktan
yerine koyabilmek için.
Ve ömrün basamaklarında
bir yaz daha
geçmişte kalırken,ve
bir sonbaharı daha
yaprak,yaprak
tüketirken ben sararmış,
ve ben ayrılmadan salıncakların
başından son kez,
içimde kabardıkça kabaran
yalnızlıgımı düşündüm bir daha,
ve yalnızlıgımı yükledim adınca
sallanan salıncaklara,
sonbaharın ninnisiyle
sallansında büyümesin
bir yalnızlık fırtınası dinsin
bir mevsim daha uyusun
diye hiç ses etmeden,
bıraktım salıncaklara yalnızlıgımı
bıraktım salıncaklara çocuklugumu
terk edipte geldim...


06/10/1989/DRAGOS/------ Metin GÜRSOY